از شهرام شب پره تا حاج منصور

به قلم دکتر محمد رضا پویافر

در ترافیک اتوبان ها، هرچه تراکم خودروها بیشتر و سرعت حرکت آنها کمتر شود، گروهی هستند که بر خلاف همه راننده ها، خوشحال می شوند و روزی شان را در سنگین تر شدن بار ترافیک می بینند. آنها دستفروشان اتوبانی هستند که هرکدام چیزی در دست میگیرند و به راننده های پشت ترافیک مانده عرضه می کنند. بعضی از آنها آب معدنی می فروشند. بعضی دیگر پفک نمکی و تنقلات دیگر. اما بعضی دیگر از آنها، کار فرهنگی می کنند!

در روزهای معمولِ سال، این گروه، سی دی های رایت شده را در یک پاکت شفاف مثل بادبزن در دست نگه می دارند و تکان می دهند: «گلچین شاد»، یا «گلچین آهنگ جدید» یا اسامی دیگری شبیه به این.
محرم که می آید جنس کار این گروه هم فرق می کند: «گلچین مداحی جدید».

زندگی برای تو که در این جامعه زندگی می کنی هر روز حکم جدیدی می نویسد. فرقی نمی کند که چقدر دیندار باشی. برای آنکه ریالی بیشتر در بیاید، یک روز آهنگ های شهرام شب پره و اِبی و منصور را روی سی دی کپی می کنند و می‌فروشند و روز دیگر حاج منصور ارضی و محمود کریمی و حدادیان.
کسی نمی داند، شاید این‌ها، شب که می شود در همان هیأتی سینه می زنند که دیگران. تفاوت فقط در این است که ما این سوی شیشه های خودروها هستیم و آن ها آن سو.
روایتِ این گروه شبیه روایت همه گروه های دیگر این جامعه است که ممکن است موسیقی های مخلتفی گوش کنند، روابط مختلفی برقرار کنند، رفتارهای مختلف و متضاد بروز دهند و شب ها هم در هیأت ها زیر عَلَمِ حسین(ع) سینه بزنند.
آنچه تفات دارد تفاوت نگاه ما به این روایتِ – نسبتاً – مشابه است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *